کلام بابا بلھے شاہ

"رانجھا رانجھا!" کردی ہن میں آپے رانجھا ہوئی
سدو مینوں "دھیدو رانجھا"، ہیر نہ آکھو کوئی
رانجھا میں وچ، میں رانجھے وچ، غیر خیال نہ کوئی
میں نہیں، اوہ آپ ہے، اپنی آپ کرے دلجوئی
جو کجھ ساڈے اندر وسے، ذات اساڈی سوئی
جس دے نال میں نیونھ لگایا اوہو جیسی ہوئی
چٹی چادر لاہ سٹ کڑیے، بہن فقیراں لوئی
چٹی چادر داغ لگیسی، لوئی داغ نہ کوئی
تخت ہزارے لے چل بلھیا، سیالیں ملے نہ ڈھوئی
"رانجھا رانجھا!" کردی ہن میں آپے رانجھا ہوئی 

پڑھ پڑھ عالم فاضل ہویا کدے اپنڑے آپ نوں پڑھیا ای نہیں جا جا وڑ دا مسجداں مندراں اندر کدے من اپنے وچ و ڑ یا ای نہیں ایویں روز شیطان نال لڑدا کدی نفس اپنڑے نال لڑیا ای نہیں بلھے شاہ اسماننی اڈدیاں پھڑدا ایں جیہڑا گھر بیٹھا اونوں پڑیا ای نہیں

 

 

 

مرنڑ کولوں مینوں روک نہ ملّا مرنڑ دا شوق مٹاون دے​

کنجری بنیا عزت نہ گھٹدی نچ کے یار مناون دے​

مل جاوے دیدار تے نچنا پیندا اے​

سامنڑے ہووے یار تے نچنا پیندا اے​

عشق بلہے دے اندر وڑیا پانبڑ اندر مچدا​

عشق دے گھنگرو پا کے بلہا یار دے ویڑے نچیا​

عشق بلے نوں نچاوے یار تے نچنا پیندا اے​

جدوں مل جاوے دیدار تے نچنا پیندا اے​

بُلہا پُلیا پیر ولوں جدوں دل وچ حیرت آئی​

کیسا ڈھنگ ملن دا کراں جد ہووے رسوائی​

پا لباس طوائفاں والا پہلی چانجر پائی​

کنجری بنیا عزت نہ گھٹدی او نچ کے یار منائیں​

عشق بلے نوں نچاوے یار تے نچنا پیندا اے​

سامنڑے ہووے یار تے نچنا پیندا اے​

 

 

 

اٹھ جاگ کھڑاڑے مار نئیں، ایہہ سُوَن ترے درکار نئیں​

کتھے ہے سلطان سکندر؟ موت نہ چھڈے پغمبر​

سبے چھڈ چھڈ گئے اڈمبر، کوئی ایتھے پائدار نئیں​

جو کجھ کر سیں، سو کجھ پاسیں، نئیں تے اوڑک پچھوں تا سیں​

سوِنجی کونج ونگوں کرلاسیں، کھنباں باجھ اڈار نئیں​

بلھا! شوہ بن کوئی ناہیں، ایتھے اوتھے دوئیں سرائیں​

سنبھل سنبھل قدم ٹکائیں، پھیر آوَن دوجی وار نئیں​

اٹھ جاگ کھڑاڑے مار نئیں، ایہہ سُوَن ترے درکار نئیں​

 

 

 

ع غ دی اِکّو صورت
اِک نقطے شور مچایا اے
اِک نقطہ یار پڑھایا اے
سسی دا دِل لُٹّن کارن
ہوت پنّوں بن آیا اے
اِک نقطہ یار پڑھایا اے
بلھے شاہ دی ذات نہ کائی
میں شوہ عنایت پایا اے
اِک نقطہ یار پڑھایا اے

 

 

آئی رُت شگوفیاں والی، چِڑیاں چگن آئیاں​

اکناں نُوں جرّیاں پھڑ کھاہدا، اکناں پھاہے لائیاں​

اکنں آس مڑن دی آہے، اک سیخ کباب چڑھائیاں​

بُلھے شاہ! کیہ وس اُناں دا جو مار تقدیر پھسائیاں​

​

ترجمہ:​

پھول کھلنے کی رت آنے پر چڑیاں دانہ دنگا چگنے آ پہنچی ہیں​

کئی تو عقاب، باز شکرے جیسے شکاریوں کا شکار ہو گئیں اور کئی جال میں پھنس گئیں ہیں​

کچھ کو یہ امید کہ وہ واپس پلٹ سکیں گی اور کچھ سیخ کباب کی نذر ہو گئیں​

بلہے شاہ جس کو تقدیر گھیر لے پھر اسکے بس میں کیا رہتا ہے۔​