میاں محمد بخش:حکایت

حکایت​

ہک دن کرن شکار شکاری باری اند ر آیا ​

آ درخت گھنے دی چھاویں اُس نے ڈیرہ لایا​

نالے بز ہوایوں اُڈدا آ بیٹھا اُس رکھ تے! ​

طمعہ لوڑے ماس نہ چھوڑے آیا ظالم بھکھ تے ​

ہیٹھ شکاری باز اُتے سی وچ بیٹھی اِک کُگھی​

دُشمن ویکھ کہے اج مین وی چوگ اجل دی چگی​

ہیٹھوں شست شکاری جوڑے تیر کُگھی نوں لاواں ​

اُتوں باز تکے جے اُڈے تے پکڑ شتابی کھاواں ​

کُگھی جدوں اونہاں ول ڈٹھا کردی فکر گھنیرا​

کہندی ربا کیوں کر رکھسیں بچن نہیں ہُن میرا​

تیر لگن وچ دیر نہ کوئی ، کجھ تدبیر نہ چلدی ​

آہی گھڑی ازل دی ایہو وچہ تقدیر ازل دی ​

جاں رب رکھن اُتے آیا کی سبب بنایا​

کُگھی ول شکاری تکدا شست دھیاں بھڑایا​

پچھوں ناگ چلائے اس نوں دند آلود زہر دے ​

تیر چھٹا اوہ لگا بازے دونویں دشمن مردے ​

کُگھی بیٹھی رہی اُتھائیں ،چنگی بھلی نروئی​

مارن والے موئے محمدقدرت رب دی ہوئی​