اَج سِک مِتراں دی ودھیری اے

اَج سِک مِتراں دی ودھیری اے
کیوں دِلڑی اُداس گھنیری اے
لُوں لُوں وِچ شوق چنگیری اے
اَج نیناں لائیاں کیوں جھڑیاں​

الطیف سری من طلعتہ
والشذ و بدی من وفرتہ
فسکرت ھنا من نظرتہ
نیناں دِیاں فوجاں سر چڑھیاں​

مُکھ چند بدر شعشانی اے
مَتّھے چمکدی لاٹ نُورانی اے
کالی زُلف تے اَکھ مستانی اے
مخمُور اکِھیں ہِن مَدھ بھریاں​

دو ابرُو قوس مثال دِسّن
جیں تھیں نوک مژہ دے تِیر چھٹن
لبّاں سُرخ آکھاں کہ لعل یمن
چِٹّے دند موتی دِیاں ہِن لڑیاں​

اس صورت نُوں میں جان آکھاں
جانان کہ جانِ جہان آکھاں
سچ آکھاں تے رب دی شان آکھاں
جس شان تو شاناں سب بنیاں​

ایہہ صُورت ہے بے صُورت تھیں
بے صُورت ظاہر صُورت تھیں
بے رنگ دِسّے اس مُورت تھیں
وِچ وحدت پھٹیاں جد گھڑیاں​

دسے صُورت راہ بے صُورت دا
توبہ راہ کی عین حقیقت دا
پر کم نہیں بے سوجھت دا
کوئی ورلیاں موتی لے تریاں​

ایہا صُورت شالا پیش نظر
رہے وقت نزع تے روز حشر
وِچ قبر تے پُل تھیں جد ہوسی گُذر
سب کھوٹیاں تھیسن تد کھریاں​

یعطیک ربک داس تساں
فترضی تھیں پوری آس اساں
لج پال کریسی پاس اساں
واشفع تشفع صحیح پڑھیاں​

لاہو مُکھ تو مخطط برد یمن
من بھانوری جھلک دِکھلاؤ سجن
اوہا مِٹّھیاں گالیں الاؤ مِٹّھن
جو حمرا وادی سن کریاں​

حجرے توں مسجد آؤ ڈھولن
نُوری جھات دے کارن سارے سکن
دو جگ اکھیاں راہ دا فرش کرن
سب اِنس و ملک حوراں پریاں​

انہاں سِکدیاں تے کُرلاندیاں تے
لکھ واری صدقے جاندیاں تے
انہاں بردیاں مفت وکاندیاں تے
شالا آون وت وی اوہ گھڑیاں​

سبحان اللہ ما اجملک
ما احسنک ما اکملک
کِتّھے مہرؔ علی کِتّھے تیری ثنا
گُستاخ اکھیں کِتّھے جا اڑیاں​