سن فریاد پیراں دیا پیرا میری عرض سنیں کن دھر کے ہُو
بیڑا اڑیا میرا وچ کپرا ندے جتھے مچھ نہ بہندے ڈر کے ہُو
شاہ جیلانی محبوب سبحانی میری خبر لیو جھٹ کر کے ہُو
پیر جنہاندے میراں باہو، اوہ کدھی لگدے ترکے ہُو
زبانی کلمہ ہر کوئی پڑھدا ، دل دا پڑھدا کوئی ہُو
جتھے کلمہ دل دا پڑھیئے ، اوتھے ملے زبان نہ ڈھوئی ہُو
دل دا کلمہ عاشق پڑھدے کیہ جانن یار گلوئی ہُو
ایہہ کلمہ اسانوں پیر پڑھایا باہو میں سدا سہاگن ہوئی ہُو
دل کالے کولوں منہ کالا چنگا جے کوئی اس نوں جانے ہُو
مونہہ کالا دل اچھا ہووے تاں دل یار پچھانے ہُو
ایہہ دل یار دے پچھے ہودے متاں یار وی کدی پچھانے ہُو
سئے عالم چھوڑ مسیتاں نٹھے باہو جد لگے نیں دل ٹکانے ہُو
حافظ پڑھ پڑھ کر ن تکبر ، ملاں کرن وڈیائی ہُو
ساون مانھ دے بدلاں وانگوں پھرن کتاباں چائی ہُو
جتھے ویکھن چنگا چوکھا پڑھن کلام سوائی ہُو
دوہیں جہانیں مٹھے باہو جنہاں کھادی ویچ کمائی ہُو
چڑھ چناں تے کر رشنائی، ذکر کریندے تارے ہُو
گلیاں دے وچ پھرن نمانے لعلاں دے ونجارے ہُو
شالا مسافر کوئی نہ تھیوے ککھ جنہاں توں بھارے ہُو
تاڑی مار اڈاؤ نہ باہو،اساں آپے اُڈن ہارے ہُو
تسبیح پھری تے دل نہیں پھریا ، کیہ لینا تسبیح پھڑ کے ہُو
علم پڑھیا تے ادب نہ سکھیا،کیہ لینا علم نوں پڑھ کے ہُو
چلے کٹے تے کجھ نہ کھٹیا، کیہ لینا چلیاں وڑ کے ہُو
جاگ بناں ددھ جمدے ناہیں باہو، بھانویں لال ہوون کڑھ کڑھ کے ہُو
دل دریا سمندروں ڈونگھے ، کون دلاں دیاں جانے ہُو
وچے بیڑے وچے جھیڑے ،وچے ونجھ مہانے ہُو
چودان طبق دلے دے اندر جتھے عشق تمبو ونج تانے ہُو
جو دل دا محرم ہووے باہو، سوئی رب پچھانے ہُو
جیکر دین علم وچ ہوندا تاں سر نیزے کیوں چڑھدے ہُو
اٹھاراں ہزار جو عالم آہا ،اوہ اگے حسین ؑ دے مردے ہُو
جے کجھ ملاحظہ سرورؐ دا کردے تاں خیمے تمبو کیوں سڑدے ہُو
جیکر مندے بیعت رسولی تاں پانی کیوں بند کردے ہُو
پر صادق دین تنہاندے باہو جو سر قربانی کر دے ہُو
جو دم غافل سو دم کافر،سانوں مرشد ایہہ پڑھایا ہُو
سُنیا سخن گیاں کھل اکھیں، اساں چت مولا ول لایا ہُو
کیتی جان حوالے رب دے، اساں ایسا عشق کمایا ہُو
مرن تو اگے مر گئے باہو، تاں مطلب نوں پایا ہُو
پیر ملیاں جے پیڑ نہ جاوے اُس نوں پیر کیہ دھرناں ہُو
مرشد ملیاں ارشاد نہ من نوں،اوہ مرشد کیہ کرناں ہُو
جس ہادی کولوں ہدائت ناہیں، اوہ ہادی کیہ پھڑناں ہُو
جے سردتیاں حق حاصل ہودے باہو،اُس موتوں کیہ ڈرناں ہُو
حضرت سلطان باہو
بیڑا اڑیا میرا وچ کپرا ندے جتھے مچھ نہ بہندے ڈر کے ہُو
شاہ جیلانی محبوب سبحانی میری خبر لیو جھٹ کر کے ہُو
پیر جنہاندے میراں باہو، اوہ کدھی لگدے ترکے ہُو
زبانی کلمہ ہر کوئی پڑھدا ، دل دا پڑھدا کوئی ہُو
جتھے کلمہ دل دا پڑھیئے ، اوتھے ملے زبان نہ ڈھوئی ہُو
دل دا کلمہ عاشق پڑھدے کیہ جانن یار گلوئی ہُو
ایہہ کلمہ اسانوں پیر پڑھایا باہو میں سدا سہاگن ہوئی ہُو
دل کالے کولوں منہ کالا چنگا جے کوئی اس نوں جانے ہُو
مونہہ کالا دل اچھا ہووے تاں دل یار پچھانے ہُو
ایہہ دل یار دے پچھے ہودے متاں یار وی کدی پچھانے ہُو
سئے عالم چھوڑ مسیتاں نٹھے باہو جد لگے نیں دل ٹکانے ہُو
حافظ پڑھ پڑھ کر ن تکبر ، ملاں کرن وڈیائی ہُو
ساون مانھ دے بدلاں وانگوں پھرن کتاباں چائی ہُو
جتھے ویکھن چنگا چوکھا پڑھن کلام سوائی ہُو
دوہیں جہانیں مٹھے باہو جنہاں کھادی ویچ کمائی ہُو
چڑھ چناں تے کر رشنائی، ذکر کریندے تارے ہُو
گلیاں دے وچ پھرن نمانے لعلاں دے ونجارے ہُو
شالا مسافر کوئی نہ تھیوے ککھ جنہاں توں بھارے ہُو
تاڑی مار اڈاؤ نہ باہو،اساں آپے اُڈن ہارے ہُو
تسبیح پھری تے دل نہیں پھریا ، کیہ لینا تسبیح پھڑ کے ہُو
علم پڑھیا تے ادب نہ سکھیا،کیہ لینا علم نوں پڑھ کے ہُو
چلے کٹے تے کجھ نہ کھٹیا، کیہ لینا چلیاں وڑ کے ہُو
جاگ بناں ددھ جمدے ناہیں باہو، بھانویں لال ہوون کڑھ کڑھ کے ہُو
دل دریا سمندروں ڈونگھے ، کون دلاں دیاں جانے ہُو
وچے بیڑے وچے جھیڑے ،وچے ونجھ مہانے ہُو
چودان طبق دلے دے اندر جتھے عشق تمبو ونج تانے ہُو
جو دل دا محرم ہووے باہو، سوئی رب پچھانے ہُو
جیکر دین علم وچ ہوندا تاں سر نیزے کیوں چڑھدے ہُو
اٹھاراں ہزار جو عالم آہا ،اوہ اگے حسین ؑ دے مردے ہُو
جے کجھ ملاحظہ سرورؐ دا کردے تاں خیمے تمبو کیوں سڑدے ہُو
جیکر مندے بیعت رسولی تاں پانی کیوں بند کردے ہُو
پر صادق دین تنہاندے باہو جو سر قربانی کر دے ہُو
جو دم غافل سو دم کافر،سانوں مرشد ایہہ پڑھایا ہُو
سُنیا سخن گیاں کھل اکھیں، اساں چت مولا ول لایا ہُو
کیتی جان حوالے رب دے، اساں ایسا عشق کمایا ہُو
مرن تو اگے مر گئے باہو، تاں مطلب نوں پایا ہُو
پیر ملیاں جے پیڑ نہ جاوے اُس نوں پیر کیہ دھرناں ہُو
مرشد ملیاں ارشاد نہ من نوں،اوہ مرشد کیہ کرناں ہُو
جس ہادی کولوں ہدائت ناہیں، اوہ ہادی کیہ پھڑناں ہُو
جے سردتیاں حق حاصل ہودے باہو،اُس موتوں کیہ ڈرناں ہُو
حضرت سلطان باہو
0 comments so far,add yours